ในวันที่โลกภายนอกดูสับสนวุ่นวาย

เมื่อวันที่ 2 ต.ค. ช่วงยามเย็นได้มีโอกาสร่วมงานเลี้ยงกับเพื่อนครู  ตัวเองได้มีโอกาสไปถึงสถานที่ก่อนใครๆซึ่งเป็นโฮมสเตย์ริมน้ำบรรยากาศดี อบอุ่น วันนั้นหอบงานมาด้วยกะว่าจะมาทำต่อ แต่ขณะนั้นก็วางงานทุกอย่างลง นั้งบนเก้าอี้สีชมพูตัวน้อยยืดปลายเท้าออกไปยังริมน้ำ หลังและศรีษะพิงเสา หลับตาลง ฟังเสียงฝนที่ล่วงหล่นจากชายคากระทบกับน้ำในคลองเสียงดังเหมือแก้วที่ถูกเคาะ คล้ายเสียงดนตรี เสียงนกที่ร้องเป็นระยะๆ นานเท่าไรแล้วนะที่เราเองไม่ได้อยู่แบบนี้ จิตใจมีแต่พุ่งออกนอก ไม่ได้สนใจภายในตัวเองนานเหลือเกิน เมื่อรู้สึกว่าชีวิตภายนอกเริ่มสับสนวุ่นวายไม่เป็นที่พอใจแสดงว่าเราลืมหันมองจิตใจภายในห้องตนเอง ขอบคุณความสุขที่ได้รับในวันนั้น