วันนี้เป็นวันที่สอนเด็กนักเรียนชั้น ม.6 ในช่วงบ่าย เนื่องจากเป็นโรงเรียนขนาดเล็กทำให้จำนวนนักเรียนมี สิบกว่าคน ครูจะจำทั้งชื่อเด็กและหน้าตาของนักเรียนได้ทุกคน ขณะที่เข้าสอนท้องฟ้ามืดครึ้มฝนตกลงมาอย่างหนัก
นับจำนวนนักเรียนหายไป 3 คน เป็นนักเรียนชาย รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาคิดในใจว่า คงโดดเรียนอีกแล้ว แต่ก็ไม่ได้ให้เพื่อน ๆ ออกตามหา ยังคงสอนนักเรียนที่เหลือตามปกติ ผ่านไปได้สัก 30 นาที เด็กสามคนวิ่งขึ้นมา ยังไม่ทันได้พูดอะไร ครูเองก็ว่าไปว่า โดดเรียนอีกแล้วนะทำไมไม่ขยันเรียนแบบนี้ต่อไปอนาคตจะเป็นอย่างไร เด็กชายทั้งสามยืนนี่ง สักพัก เด็กชายคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง ก็กล่าวว่า ผมไปช่วยเขาเก็บข้าวเปลือกที่ตากไว้มาครับ ฝนตกหนัก น้องๆ ก็ตัวเล็กยกกระสอบข้าวที่ตากไว้ไม่ไหว ถ้าไม่รีบเก็บข้าวจะเปียกและเน่าได้ ครูไม่ถามพวกผม ก็ว่าผมเสียแล้ว ตอนนั้นยอมรับว่า รู้สึกว่าตัวเองผิดมากๆ ที่ตัดสินใจลูกศิษย์ของตนด้วยความเชื่อเดิม ๆ จึงยอมรับและกล่าวคำขอโทษ ที่มองเด็กๆ ในทางที่ไม่ดี ดังนั้นต่อไป จะตัดสินใจลูกศิษย์ จะต้องถามไถ่ข้อมูลของเขาเสียก่อน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น